کی توبرمیگردی؟کی توبرمیگردی تا غزلواره اشعارم را
برسرگیسوی توبنشانم
وصمیمانه ترین گل سرخی که به باغ دل خودکاشته ام
برسر راهت بیفشانم
پس تو کی می ایی
بعداین همه دوری
پشت این نرده ، تنگی حجم نفس، شب طولانی هجر
همه باهم قفس کوچک احساس مرا منفجر میسازد
به تو ونام تو سوگند
که من از غم دوری تو بیصدا میشکنم
برچسب:
نویسنده: هلیا زارعیان