جور شمع ...

پروانه را شکایتی از 1 1 نیست
 

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم
 

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست
 

شاهد شو ای شرار محبت که بیغشم
 

باور مکن که طعنهی طوفان روزگار
 

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم
 

سروی شدم به دولت آزادگی که سر
 

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم
 

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان
 

لب میگزد چو غنچهی خندان که خامشم
 

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب
 

ای آفتاب دلکش و ماه پریوشم